"Bulanda by się zdziwił?" – zioła w kulturze Zagórzan (ZDJĘCIA)

Olszówka. Zioła towarzyszą nam od wieków, od kuchni po medycynę i sferę sacrum. Jak Zagórzanie wykorzystywali je na przestrzeni dziesięcioleci? O tych i innych tajemnicach związanych z ziołami rozmawiano podczas spotkania „Herbarum Sacrum – święta ziół i tradycji w kulturze Górali Zagórzańskich” w Olszówce.

W Bacówce pod lasem w Olszówce, w ramach wydarzenia „Herbarum Sacrum”, spotkali się miłośnicy tradycji i ziół, aby poznać ich znaczenie w kulturze Zagórzan. Prelegentką była dr Katarzyna Ceklarz, etnolożka i socjolożka, która swoją opowieścią o ziołach zachwyciła zgromadzonych. Uczestnicy poznali dawne metody wykorzystania ziół, zarówno w sferze sacrum, jak i profanum. 

Szczególne miejsce w prelekcji zajmowała postać Bacy Bulandy – Tomasza Chlipały z Lubomierza – legendarnego uzdrowiciela, który stosował zioła, łącząc je z umiejętnością wpływania na ludzkie umysły.

Zagadnienia poruszane przez dr Ceklarz dotyczyły m.in. dawnych uzdrowicieli, takich jak „babka”, „naprawiace” czy „smarowace”. Dyskutowano, czy współczesność ma swoich odpowiedników tych tradycyjnych postaci, oraz jak zioła są wykorzystywane dziś, także w kontekście medycyny i kuchni.

Profilaktyka, ruch i rozmowy Odeszli w ostatnich dniach… (AKTUALIZACJA)

Na spotkaniu nie zabrakło również praktycznych aspektów – w tym prezentacji „Śwarnych Babek” z KGW Łętowe, które opowiedziały o roli ziół w kuchni zagórzańskiej. Przyprawianie potraw z regionu ziołami, takimi jak lebiodka, kurdybanek, mięta i lubczyk, stało się w ostatnich latach popularnym elementem lokalnej kuchni.

Józefa Węglarz podzieliła się wiedzą o właściwościach prozdrowotnych ziół, a obecny na sali lekarz internista i kardiolog potwierdził ich korzystne działanie. Jednocześnie przestrzegał przed ich niewłaściwym i nadmiernym stosowaniem.

Wieczór zakończyła biesiada przy stole, na którym serwowano zagórzańskie potrawy, w tym tradycyjną zupę z korpieli na mleku, oczywiście doprawioną ziołami. Wydarzenie uświetniła muzyka rodzinnej Kapeli Kościelnioki, której wtórował na akordeonie wujek Marian, specjalnie przybyły z Ameryki.