„Cykl limanowski”. Poezja o mieście i pamięci

Limanowa. Jakub Guzik, poeta i wokalista pochodzący z Limanowej, napisał w tym roku „Cykl limanowski” – zestaw trzynastu wierszy poświęconych miastu i związanym z nim miejscom, wydarzeniom oraz osobistym wspomnieniom autora.

Jakub Guzik, poeta i wokalista pochodzący z Limanowej, stworzył „Cykl limanowski”, składający się z trzynastu wierszy związanych z miastem. Utwory obejmują szerokie spektrum tematów – od poezji opisowej, przez wątki autobiograficzne, po odniesienia do wydarzeń historycznych.

W cyklu znalazły się wiersze inspirowane konkretnymi miejscami i obrazami miasta, takie jak „Lisia Górka” czy „różowy zachód nad bazyliką”. Część utworów nawiązuje do osobistych wspomnień autora i nostalgii związanej z Limanową, czego przykładem są wiersze „Orkan” oraz „Idziemy do Piotrka”. W zestawie obecne są również teksty odnoszące się do wydarzeń historycznych, w tym „Bitwa pod Limanową” oraz „1769”.

Jednym z elementów cyklu jest wiersz adresowany do dzieci, opowiadający historię Słonia Bezogona – postaci nawiązującej do rzeźby stojącej przy ul. Piłsudskiego w Limanowej. Całość zamyka utwór mający formę prośby o pochówek w rodzinnym mieście.

Odnowią nagrobek właścicielki dworu na Słomianej Wpadł do potoku podczas cofania

Jakub Guzik znany jest przede wszystkim z działalności muzycznej. Wydał kilka singli, w tym „Był sen” oraz „Lipcową pełnię”. W 2020 roku zagrał koncert z autorskim repertuarem, a w październiku tego roku wystąpił jako gość podczas jubileuszu 80-lecia I Liceum Ogólnokształcącego im. Władysława Orkana w Limanowej.

Cykl powstał w ramach działalności Limanowskiego Towarzystwa Artystycznego. O powstaniu stowarzyszenia informowaliśmy w artukule: Limanowskie Towarzystwo Artystyczne – nowa inicjatywa kulturalna.  

Wierszem otwierającym „Cykl limanowski” jest tekst zatytułowany po prostu – „Limanowa”. Wiersz porównuje rodzinną miejscowość autora z wielkomiejskim hałasem, z nostalgią wymienia sprawy i rzeczy, na które nie pozwala życie w innym mieście, a zamyka się modlitewną wręcz prośbą podmiotu lirycznego do losu - o powrót do Limanowej, gdy ten będzie już „u schyłku” swojego życia.

Limanowa

Tu przed światem osłaniają wzgórza,
wyspy rozpalają wzrok.
Tu nic myśli nie zagłusza.
Tam - jazgoczą -
nawet dzięcioł mi dzięcioli w blok.
Tam się nie wystyrmię ponad miasto w ciszy - sam
i w iPhonie nie uwiecznię rzeźb kotliny.
Nieco ciszej śpiewam, ciszej gram
i nie zrywam jabłek winnych,
ni czereśni.
Ach, eleison, dobry losie,
losie jasny!
Nieś mnie w świat, co zmyślam sobie.
Lecz u schyłku - zanim zasnę -
zawróć mnie do Limanowej!

25 III 2025

Pozostałe utwory wchodzące w skład “Cyklu limanowskiego” zaprezentujemy w kolejnych publikacjach.