Dziś wspomnienie świętego. 102 lata temu przebywał w Mszanie Dolnej

Minęły 83 lata od śmierci św. Maksymiliana Marii Kolbego - franciszkanina, misjonarza m.in. w Japonii, założyciela Rycerstwa Niepokalanej i męczennika, którego zamordowano zastrzykiem fenolu w niemieckim nazistowskim obozie koncentracyjnym w Auschwitz, gdy dobrowolnie wybrał śmierć głodową w zamian za skazanego współwięźnia. Dziś przypada wspomnienie świętego, który 102 lata temu gościł na Limanowszczyźnie.

Minęły już 102 lata od chwili, gdy późniejszy święty i męczennik gościł na Limanowszczyźnie. Na początku sierpnia 1922 roku przybył na wypoczynek i kurację do Mszany Dolnej. Rekonwalescencja w Mszanie Dolnej, miejscowości sąsiadującej z uzdrowiskową Rabką-Zdrojem, miała przynieść podobny skutek zdrowotny chorującemu na gruźlicę i przemęczonemu pracą zakonnikowi. 

Młody zakonnik, będący zaledwie cztery lata po święceniach, ale już pełniący funkcję redaktora ''Rycerza Niepokalanej'', którego sześć pierwszych numerów zdążył wydać przed przyjazdem do Mszany Dolnej,  zajmował niewielki pokoik w budynku, który służył siostrom również za kaplicę w domu zakonnym przy dawnej ul. Kolejowej.

W 1990 roku Rada Miasta z inicjatywy Komitetu Obywatelskiego Solidarność główną ulicę w mieście (wówczas Marcelego Nowotki) przemianowała na ulicę Maksymiliana Marii Kolbego, którą do dziś znajdziemy na mapie Mszany Dolnej. 

Św. Maksymilian Maria Kolbe (właściwie Rajmund Kolbe) zapisał się na kartach historii jako męczennik, który oddał swoje życie za drugiego człowieka w niemieckim nazistowskim obozie koncentracyjnym i zagłady KL Auschwitz. 

Wskutek ucieczki więźnia bloku 14, 29 lipca 1941 r. podczas karnego apelu zastępca komendanta obozu Karl Fritzsch, stosując odpowiedzialność zbiorową, wytypował dziesięciu więźniów, którzy mieli umrzeć śmiercią głodową. Za jednego z nich, niespełna czterdziestoletniego żołnierza i ojca rodziny Franciszka Gajowniczka, zgłosił się o. Maksymilian. W celi głodowej, mimo złego stanu zdrowia, żył ponad dwa tygodnie. 14 sierpnia 1941 r. umierającemu o. Kolbemu wstrzyknięto fenol, a kolejnego dnia ciało skremowano. 

Wydarzenie to poprzedzały lata posługi franciszkanina, przepełnionej bezgraniczną ufnością w Opatrzność Bożą. Jego opus magnum stała się organizacja krzewiąca kult maryjny – Rycerstwo Niepokalanej. W 1927 r. w Niepokalanowie utworzył klasztor franciszkański oraz nowoczesny ośrodek wydawniczy. Działalności ewangelizacyjnej nie ograniczał do kraju, powołując w 1931 r. w Nagasaki japoński Niepokalanów – Mugenzai no Sono (Ogród Niepokalanej). 

Na ołtarze został wyniesiony jako wyznawca i męczennik. Beatyfikacji dokonał 17 października 1971 r. papież Paweł VI, a kanonizacji – jedenaście lat później 10 października 1982 r. – Jan Paweł II.