Historia w kadrze: honorowe obywatelstwo dla wicewojewody

W kolejnym odcinku cyklu "Historia w kadrze" prezentujemy archiwalne zdjęcie z uroczystości nadania honorowego obywatelstwa dr. Piotrowi Małaszyńskiemu. Dyplomy wicewojewodzie krakowskiemu wręczyli wójtowie gmin Mszana Dolna I i Mszana Dolna II.

Historia w kadrze

Dziś kolejna odsłona cyklu "Historia w kadrze". W jego ramach prezentujemy archiwalne fotografie, artykuły prasowe oraz materiały źródłowe dokumentujące wydarzenia, miejsca i postaci związane z historią powiatu limanowskiego.

Tym razem przyglądamy się uroczystości nadania honorowego obywatelstwa wicewojewodzie krakowskiemu.

Uroczystość w Mszanie Dolnej

Prezentowana fotografia przedstawia wicewojewodę krakowskiego dr. Piotra Małaszyńskiego (widocznego w kapeluszu) podczas odbierania dyplomów honorowego obywatelstwa gmin Mszana Dolna I oraz Mszana Dolna II.

Prokuratura domaga się dla bp. Jeża kary więzienia w zawieszeniu; obrońcy – uniewinnienia Jolanta Juszkiewicz odpowiada poprzednikom

Wyróżnienie wręczyli wójtowie obu gmin – Ziemba oraz Szczypka. Wydarzenie miało miejsce w okresie sprawowania przez Małaszyńskiego urzędu wicewojewody krakowskiego, który piastował od 14 października 1935 roku do 10 marca 1939 roku.

Życiorys dr. Piotra Małaszyńskiego

Piotr Małaszyński urodził się 15 lipca 1897 roku (w Skopówce lub Kołomyi). Od 1910 roku uczył się w C. K. Gimnazjum w Kołomyi, gdzie działał w harcerstwie oraz Polskiej Drużynie Strzeleckiej. Od 20 sierpnia 1914 roku służył w II Brygadzie Legionów Polskich (2 pułk piechoty). W 1918 roku brał udział w obronie Lwowa, a następnie w wojnie polsko-bolszewickiej w szeregach 205 pułku piechoty. W okresie międzywojennym pełnił służbę wojskową m.in. w 4 i 3 pułku Strzelców Podhalańskich, 26 pułku piechoty oraz Prokuraturze Wojskowego Sądu Okręgowego Nr II w Lublinie. Służbę w wojsku zakończył w stopniu kapitana w 1932 roku po przeniesieniu w stan spoczynku.

Równolegle rozwijał karierę naukową – w 1925 roku uzyskał tytuł magistra praw na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie, a w 1935 roku obronił doktorat z praw na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie.

Pracę w administracji państwowej rozpoczął w 1930 roku jako starosta grodzki w Krakowie, a następnie naczelnik Wydziału Społeczno-Politycznego. Po pełnieniu funkcji wicewojewody krakowskiego (1935–1939), wiosną 1939 roku objął stanowisko wicewojewody lwowskiego.

Po wybuchu II wojny światowej przedostał się do Francji, skąd w październiku 1939 roku został skierowany do pracy w Węgiersko-Polskim Komitecie Opieki nad Uchodźcami, gdzie działał również w konspiracji. 21 grudnia 1944 roku został aresztowany przez gestapo w Kapuvárze i przewieziony do Eisenstadt. Zginął prawdopodobnie w lutym 1945 roku na terenie III Rzeszy podczas próby ucieczki.