Kultura górale łącko-kamienickich na Krajowej liście niematerialnego dziedzictwa kulturowego

Kultura górali polskich Karpat oraz żywieckie tradycje zdobnictwa bibułkowego to nowe wpisy na Krajowej liście niematerialnego dziedzictwa kulturowego - podało MKiDN. Tworzona od 2013 r. lista liczy już 118 pozycji dokumentujących żywe tradycje, zwyczaje i umiejętności.

Kulturę górali polskich Karpat tworzą wspólnoty górali śląskich, żywieckich, babiogórskich, orawskich, podhalańskich, zagórzańskich, gorczańskich, kliszczackich, spiskich, pienińskich, łącko-kamienickich oraz nadpopradzkich.

„Pomimo regionalnych różnic, grupy te łączy wspólna historia, język, muzyka, obrzędowość i poczucie tożsamości kulturowej. Istotną rolę odgrywają obrzędy doroczne i rodzinne. Wyjątkowe znaczenie ma muzyka góralska, charakterystyczny taniec, gwara oraz bogato zdobiony strój ludowy, czyli symbole góralskiej dumy i przynależności - czytamy na stronie resortu kultury.

Kultura górali polskich Karpat jest przekazywana z pokolenia na pokolenie – w rodzinach, szkołach, zespołach regionalnych, parafiach i stowarzyszeniach.

Pożyczka pod zastaw nieruchomości na 10 lat – elastyczna alternatywa dla kredytu bankowego dla firm Oświetlenie schodowe w twoim domu w Limanowej - co zaplanować przed remontem klatki schodowej?

Zdobnictwo bibułkowe na Żywiecczyźnie ma ponad 100-letnią tradycję. Początkowo ozdoby z bibuły zdobiły wnętrza domów, a z czasem zaczęły pojawiać się także w przestrzeniach sakralnych, m.in. w kościołach i przydrożnych kapliczkach.

„Z bibuły wykonywano kwiaty takie jak róże, maki i chabry, a także kompozycje inspirowane naturą, często o przeskalowanych kształtach, podkreślających ich dekoracyjny charakter. Tradycyjne kwiaty bibułkowe były nieodłącznym elementem weselnych ozdób i palm wielkanocnych. Charakterystyczne dla regionu były też imieninowe wieńce, którymi dziewczęta obdarowywały swoich narzeczonych” - napisano.

Obecnie na Żywiecczyźnie funkcjonują dwa nurty tej tradycji – tradycyjny, kontynuowany w ramach warsztatów, konkursów i edukacji regionalnej, oraz współczesny, w którym twórczynie eksperymentują z formą i kolorem, dostosowując dawne wzory do dzisiejszych gustów. (