Pośmiertne odznaczenie zamordowanego oficera

Jaworzna. Tablica pamiątkowa upamiętniająca śp. ppłk. Józefa Rośka ps. "Brzeg" została odsłonięta i pobłogosławiona w niedzielę (21 maja) w Jaworznej. W ten sposób oddano cześć oficerowi zamordowanemu przez gestapo, któremu pośmiertnie przyznano właśnie Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski.

Uroczystość rozpoczęła się od polowej Mszy świętej, sprawowanej w kościele pw. Przemienienia Pańskiego w Jaworznej pod przewodnicywem ks. płk. SG Zbigniewa Kępy - rzecznika prasowego Ordynariatu Polowego Wojska Polskiego w Warszawie, w asyście miejscowego proboszcza ks. Marka Kity oraz innych duchownych.

Po zakończeniu Eucharystii wszyscy zebrani, w tym limanowscy “Strzelcy”, poczty sztandarowe, Orkiestra Dęta z Jaworznej, banderia konna Stowarzyszenia „Kasztanka” z Laskowej oraz druhowie jednostki OSP z Laskowej, udali się na boisko szkolne przy Szkole Podstawowej w Jaworznej, gdzie odbyły się dalsze oficjalne uroczystości.

Po przywitaniu gości i przedstawicieli władzy na szczeblu lokalnym, wojewódzkim i państwowym, dowódca uroczystości - bryg. ZS Stanisław Dębski złożył meldunek mjr. Zbigniewowi Gackowi, zastępcy dowódcy WCR w Nowym Sączu, po czym nastąpiło podniesienie flagi państwowej na maszt i odśpiewanie hymnu. 

Podczas uroczystości wójt gminy Laskowa Piotr Stach odczytał życiorys ppłk. Józefa Rośka, przedstawiając jego służbę wojskową i bohaterskie czyny. Następnie wicemarszałek Sejmu Ryszard Terlecki wręczył pośmiertnie ppłk. Józefowi Rośkowi Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski za wybitne zasługi dla Rzeczypospolitej Polskiej. Odznaczenie odebrali przedstawiciele rodziny: Jan Rosiek i Stanisław Korzeniowski.

Następnie miało miejsce pobłogosławienie i odsłonięcie tablicy pamiątkowej, przeprowadzono też uroczysty apel poległych. Po tym delegacje złożyły kwiaty i zapaliły znicze przy tablicy pamiątkowej ppłk. Józefa Rośka. Uroczystość zakończyły okolicznościowe przemówienia i podziękowania.

***

Józef Rosiek  urodził się 17 lutego 1894 r. w Żmiącej. Służbę wojskową pełnił od 1914 r. Jako oficer Wojska Polskiego brał udział w walkach o niepodległość i obronie państwa polskiego na frontach I i II wojny światowej.

Zawirowania wojenne i międzywojenne powodowały częste zmiany stanowisk na ścieżce służby wojskowej. Od 1914 r. pełnił funkcję m.in. dowódcy plutonu w Legionie Wschodnim we Lwowie, dowódcy kompanii w 20. Pułku Piechoty Armii Austriackiej, 1. Pułku Strzelców Podhalańskich w Nowym Sączu i zastępcę dowódcy 2. Batalionu Strzelców w Tczewie.

Podczas I wojny światowej został wcielony do armii austriackiej. W latach 1916 – 1918 przebywał w niewoli rosyjskiej. Po powrocie do kraju w 1920 r. służył w dywizji syberyjskiej, następnie na różnych stanowiskach oficerskich w pułkach piechoty i innych formacjach wojskowych. W 1923 r. został awansowany do stopnia kapitana.

Od sierpnia 1939 r. był dowódcą Rezerwowego Batalionu Strzelców w Rembertowie. Podczas obrony Warszawy dowodził Ośrodkiem „Belwederska”, a następnie Ośrodkiem „Sielce”.

29 września 1939 r. został odznaczony Orderem Virtuti Militari V klasy. W 1939 r. zaprzysiężony jako członek Służby Zwycięstwu Polski, a w 1940 r. wstąpił w szeregi tajnej Armii Polskiej. Od 1941 r. pełnił funkcję komendanta Okręgu II Warszawa – Województwo Konfederacji Zbrojnej. W 1942 r. objął stanowisko Komendanta Rezerw Okręgu Warszawskiego Armii Krajowej.

7 kwietnia 1943 r. aresztowany przez gestapo i uwieziony na Pawiaku; został zamordowany 7 maja 1943 r. Jego ciało spalono w getcie w celu zatarcia zbrodni.

(Fot.: GOKSiT Laskowa)