W mieście pojawiły się pierwsze „Nafciaki”

Limanowa. Powstaje „Limanowski Szlak Nafty” – projekt przygotowany przez Lokalną Organizację Turystyczną Powiatu Limanowskiego. W przestrzeni miejskiej ustawiono już pierwsze figurki „Nafciaków”, a wkrótce ruszą spacery oraz serwis internetowy.

Niebawem w Limanowej zostanie otwarty „Limanowski Szlak Nafty” – projekt związany z historią nafty na Ziemi Limanowskiej, przygotowany przez Lokalną Organizację Turystyczną Powiatu Limanowskiego. Inicjatywa została stworzona z myślą o rodzinach z dziećmi.

W przestrzeni miejskiej pojawiły się już pierwsze brązowe figurki, nazwane „Nafciakami”. Organizatorzy zapowiadają, że w ramach projektu odbędą się także spacery turystyczne. Podczas wydarzeń uczestnicy będą mogli otrzymać mapy szlaku oraz kolorowanki dla dzieci. 

W najbliższym czasie uruchomiony zostanie także serwis internetowy zawierający informacje i aktualności dotyczące projektu. Szczegóły dotyczące inauguracji szlaku oraz kolejnych wydarzeń mają zostać podane wkrótce.

5 rzeczy, które warto wiedzieć o roli czwartego sędziego Mały uroczy niemowlaczek

Historia nafty w regionie związana jest przede wszystkim z rafinerią w Sowlinach, zbudowaną w latach 1907–1909 przez Towarzystwo Naftowe „Siła i Światło”, założone we Wiedniu w 1905 r. Spółka pierwotnie planowała budowę zakładu w Nowym Sączu, jednak sprzeciw tamtejszych władz spowodował zmianę lokalizacji. Ostatecznie rafinerię ulokowano w Sowlinach, w majątku Kazimierza Marsa, przy linii kolejowej Chabówka–Nowy Sącz. Powstał zakład, który stał się jednym z najważniejszych obiektów przemysłowych w historii Limanowszczyzny.

Ropę do rafinerii przywożono koleją z okolic Borysławia. Produkty trafiały na rynek krajowy oraz do wielu krajów Europy, Azji i Afryki. W okresie największej aktywności zakład przetwarzał około 11 000 ton surowca rocznie. W otoczeniu rafinerii powstało osiedle pracownicze, w tym domy robotnicze i wille dla inżynierów, które w części zachowały się do dziś.

Po I wojnie światowej znaczenie gospodarcze rafinerii zaczęło maleć. Działalność zakończono w 1934 r., a zabudowania uległy degradacji lub zostały przekształcone do innych celów.