Wilki i rysie na terenie powiatu limanowskiego

Po wielu latach nieobecności w Beskidzie Wyspowym pojawiły się wilki. Leśnicy i myśliwi zauważyli również znacznie więcej rysiów, które dotąd nielicznie występowały w tych rejonach. Drapieżna zwierzyna poszukuje pożywienia, ale dla ludzi nie powinna stanowić zagrożenia.

Wilki często spotykane są przede wszystkim na stokach góry Ćwilin, Lubogoszczy, Mogielicy, Łopienia czy Góry Pasierbieckiej. Coraz częściej na śniegu odnajdywane są ślady tych zwierząt. Zazwyczaj wędrują w parach. Przemieszczają się i obejmują coraz szerszy rejon w powiecie limanowskim.

- Wilki były widziane na polowaniu już wielokrotnie - powiedział Bogumił Pawłowski, prezes Koła Łowieckiego „Hubert” w Tymbarku. – Również nocą można usłyszeć ich wycie. W Kasinie Wielkiej znaleziono sarnę, która była zagryziono przez wilka. Co ciekawe doszło do tego pod lasem.

Leśnicy podkreślają, że jeszcze kilkanaście lat temu jeden ryś występował na kilka gór Beskidu Wyspowego. Niespodziewanie tej zimy występują one w każdym większym lesie. – Ślady rysia występują w dużych ilościach – powiedział Maciej Bubula, myśliwy z Podłopienia. – Na śniegu nie trudno o znalezienie tropu. Często napotykamy szczątki zwierzyny, które zostały rozszarpane przez rysie.

Nadleśnictwo w Limanowej uspokaja, że dla mieszkańców i turystów nie ma większego zagrożenia. Zdarzył się jednak przypadek, że wilk nie uciekał przed ludźmi, tylko przyglądał się z niezbyt wielkiej odległości. – Nie ma się czego obawiać, na szlakach ze strony tych zwierząt nie ma niebezpieczeństwa – powiedział jeden z leśniczych. – Nie atakują ludzi.

Prawdopodobnie znacznie większa ilość rysiów i pojawienie się wilków związane jest z występowaniem dużych stad jeleni. – Drapieżna zwierzyna przemieszcza się za pożywieniem – dodaje Bogumił Pawłowski. – Saren i jeleni jest znacznie więcej. Do tego są bardzo dorodne. Dlatego wilki i rysie mają teraz w Beskidzie Wyspowym sporo pożywienia. 

Sprzeciw gmin w sprawie Parku Krajobrazowego Beskidu Wyspowego „Kiedy się kogoś kocha, to ten drugi ktoś nigdy nie znika” - Kubuś Puchatek ma już sto lat