Głodni XXI wieku – czyli o chlebie, którego nie kupisz w sklepie!

XVIII Niedziela Zwykła, Rok 'A', Mt 14, 13-21

    Gdy Jezus usłyszał o śmierci Jana Chrzciciela, oddalił się stamtąd w łodzi na miejsce pustynne, osobno. Lecz tłumy zwiedziały się o tym i z miast poszły za Nim pieszo. Gdy wysiadł, ujrzał wielki tłum. Zlitował się nad nimi i uzdrowił ich chorych. A gdy nastał wieczór, przystąpili do Niego uczniowie i rzekli: Miejsce to jest puste i pora już spóźniona. Każ więc rozejść się tłumom: niech idą do wsi i zakupią sobie żywności! Lecz Jezus im odpowiedział: Nie potrzebują odchodzić; wy dajcie im jeść! Odpowiedzieli Mu: Nie mamy tu nic prócz pięciu chlebów i dwóch ryb. On rzekł: Przynieście Mi je tutaj! Kazał tłumom usiąść na trawie, następnie wziąwszy pięć chlebów i dwie ryby, spojrzał w niebo, odmówił błogosławieństwo i połamawszy chleby dał je uczniom, uczniowie zaś tłumom. Jedli wszyscy do sytości, i zebrano z tego, co pozostało, dwanaście pełnych koszy ułomków. Tych zaś, którzy jedli, było około pięciu tysięcy mężczyzn, nie licząc kobiet i dzieci.

Głodni XXI wieku – czyli o chlebie, którego nie kupisz w sklepie!

1.    Głodni dzisiaj
    Muszę przyznać, że do niedawna bardzo rzadko myślałem o głodnych. Dopóki nie spotkałem ludzi bez czegokolwiek do jedzenia na ulicach Rzymu, nie zdawałem sobie sprawy z tego, że problem głodu jest tak wielki nawet w Europie. Nie byłem także świadomy tego, jak bardzo ludzie cierpią inny głód – głód, którego nie można zaspokoić kupionym w sklepie kawałkiem chleba. I myślałem, że w dużej mierze dotyczy to Europy zachodniej. Tymczasem w ubiegłą niedzielę zobaczyłem kilka tysięcy Polaków cierpiących ten przerażający głód. Niektórzy z  nich już wręcz umierali! Otóż przez ostatnie dziesięć dni miałem okazję iść i głosić Pana Jezus na wybrzeżu diecezji koszalińsko-kołobrzeskiej, gdzie w zorganizowanej przez ks. Radka Siwińskiego akcji o nazwie „Ewangelizacja Nadmorska”, posłani przez bp. Edwarda Dajczaka, przemierzaliśmy wraz z grupą prawie stu ewangelizatorów plaże i miasta, niosąc Ewangelię i głosząc żywego Boga w Jezusie z Nazaretu. Gdy w ubiegłą niedzielę, weszliśmy na plażę, spotkaliśmy przy kołobrzeskim molo wielką grupę ludzi, która „bawiła” się po festiwalu muzyki techno („Sunrise”). To co zobaczyłem było przerażające. Tysiące pijanych i naćpanych młodych ludzi. Wyuzdanie i perwersja zachowań czy ubrań. Widząc nas w sutannach, niektórzy myśleli, że przebraliśmy się za księży, przychodząc na imprezę. Gdy mijałem tych ludzi obrzucany wyzwiskami i wulgaryzmami, dotarło do mnie z wielką mocą, że te dzieci Jezusa krzyczą, gdyż są głodne! Głodne Pana! Było mi smutno, gdyż 99 % z nich, z pewnością było ochrzczone.

2.    „Nie potrzebują odchodzić; wy dajcie im jeść!”
    Nie ma więc innej opcji, jak z wielkim zapałem ruszyć, by dać głodnym jeść! Każdy bowiem ochrzczony jest wezwany do ewangelizacji, czyli nakarmienia Jezusem tych, którzy nie jedli już od dłuższego czasu, a należą do tej samej rodziny dzieci Bożych. Oczywiście, że w pierwszej kolejności, powinni się wziąć w garść kapłani. My księża bowiem, musimy sobie zdać w końcu sprawę z tego, że potrzeba dzisiaj wielkiej radykalności życia, głębokiej modlitwy i odwagi głoszenia Słowa Bożego nawet na dachach – jak powie Ewangelia. Potrzeba ubogiego życia, by móc autentycznie świadczyć o Jezusie z Nazaretu. Nie możemy bowiem nie posłuchać tych słów z dzisiejszej niedzieli; „wy dajcie im jeść!” Ale nakaz ewangelizacji dotyczy także każdego ochrzczonego. Jezus przecież powiedział wyraźnie do wszystkich; „Idźcie i głoście.” A bł. Jan Paweł II w orędziu na IV Światowe Dni Młodych powiedział: „Wy, młodzi, jesteście pierwszymi apostołami i ewangelizatorami młodzieży, która dziś stoi w obliczu tak wielu niepokojących wyzwań i zagrożeń. Do was przede wszystkim należy apostolstwo w miejscach nauki, pracy i rozrywki, i nikt nie może was w tym zastąpić.” Słowa te choć wypowiedziane do młodych, potrzeba byśmy wszyscy bardzo mocno wzięli sobie do serca. Bez względu więc kim jesteś siostro czy bracie, jeśli masz ochrzczone serce, to jesteś posłana czy posłany do braci i sióstr, którzy tak głodni są żywego Boga, choć sami o tym nie wiedzą!

3.    Chleb nie-sklepowy
    Nie ma więc lepszej „Dobrej Nowiny” jak ta, że nasz Pan, chce nas karmić swoim ciałem! Nie ma wspanialszej wiadomości dla człowieka głodnego jak ta, że jest Ktoś, kto chce go nakarmić. Rozejrzyjmy się wokół siebie i dostrzeżmy tych, którzy głodują. Potrzeba jakiegoś niesamowitego wyczucia naszego serca, by przyjść z pomocą tym, którzy pragną zaspokoić swój głód Boga, ale nie wiedzą może gdzie Go szukać. To my jesteśmy odpowiedzialni za głodnych wokół nas; w pracy, w sąsiedztwie, w rodzinie, by wskazać zieloną trawę Eucharystii. Nie możemy pozostawać obojętni na ten krzyk człowieka XXI wieku, który tak bardzo jest głodny i zagubiony, nie mogąc znaleźć po swojemu tego Chleba nie-sklepwoego, chodząc po omacku i cierpiąc ponad miarę. Jezus powie, „Przyjdźcie do Mnie wszyscy, którzy utrudzeni i obciążeni jesteście, a Ja was pokrzepię”. Nie bójmy się więc sięgnąć po ten Chleb prawdziwy, nie bójmy się Jezusa, Jego przytulenia i Jego pokarmu. Nie umierajmy z głodu i nie pozwólmy na to, by nasi bliscy i znajomi umierali z głodu, pragnąc Boga Żywego!