Srebrne Å‚zy

Justyna Kowalczyk po biegu na 10 kilometrów stylem klasycznym w mistrzostwach świata w Oslo, w którym wywalczyła srebrny medal, była bardzo zmęczona. Była też szczęśliwa, choć przyznała, że nutka smutku też w niej jest. Na antenie telewizji polały się też łzy.

Dwa lata temu, podczas mistrzostw świata w Libercu, Justyna Kowalczyk zdobyła brązowy medal w biegu na 10 km stylem klasycznym. W Oslo przesunęła się o stopień wyżej i została wicemistrzynią świata.

Justyna Kowalczyk na niezwykle trudnej i wyczerpującej fizycznie trasie w stolicy Norwegii, dała z siebie wszystko. Polska mistrzyni wyruszyła na trasę jako ostatnia, pół minuty za Norweżką Marit Bjoergen i od pierwszego do ostatniego metra walczyła o jak najlepszy rezultat. Przez większą część dystansu wydawało się, że ta heroiczna walka da nagrodę w postaci złotego medalu. Po przebiegnięciu 2,2 km, Polka miała bowiem prawie 10 sekund przewagi nad swoją nagroźniejszą rywalką Norweżką Marit Bjoergen. Po przebiegnięciu kolejnych 5 kilometrów, przewaga naszej reprezentantki stopniała do 8 sekund, ale nadzieja na mistrzostwo świata wciąż była duża.

W tym momencie do ataku przystąpiła jednak Norweżka, która z każdym kilometrem odrabiała straty. Na kilometr przed metą wyglądało na to, że to Justyna Kowalczyk wciąż jeszcze ma lepszy czas, jednak na mecie straciła do Bjoergen 4,1 sekundy.

Zarówno Polka, jak i Norweżka, tuż za metą padły wyczerpane i przez dłuższą chwilę nie podnosiły się ze śniegu. Widać było jak wiele wysiłku włożyły w ten bieg i z jakim trudem przyszło im wywalczenie medali.

Podczas ceremonii wręczania kwiatów, która odbywa się na stadionie tuż po biegu, zawodniczki nie wyglądały już jednak na zmęczone, a jedynie szeroko się uśmiechały i cieszyły z osiągniętych rezultatów.

Justyna Kowalczyk zdobyła swój piąty w karierze medal mistrzostw świata, a drugi srebrny podczas imprezy w Oslo.

- To byÅ‚ na pewno mój najlepszy bieg w tym sezonie i chyba najbardziej waleczny bieg w caÅ‚ym moim życiu. Szkoda, że nie wystarczyÅ‚o mi siÅ‚ na finisz - mówi Justyna Kowalczyk. -  Jest mi z tego powodu trochÄ™ smutno, ale też jestem szczęśliwa. W pewnym momencie rywalizacji pojawiÅ‚a siÄ™ myÅ›l, że albo wygram ten bieg albo pogotowie bÄ™dzie musiaÅ‚o mnie zwieźć z trasy. StaÅ‚o siÄ™ inaczej. MiaÅ‚am Å›wietnie posmarowane narty i to byÅ‚o dla mnie bardzo ważne. To nie byÅ‚o też tak, że zaczęłam ten bieg bardzo mocno. Po prostu profil trasy byÅ‚ taki, że zawsze bym tak zaczęła. Nie jestem nowicjuszkÄ… i wiem co robiÄ™ jak biegnÄ™. Tam byÅ‚y prawie 3 km pod górÄ™, a wszyscy wiedzÄ…, że szybko biegam w takich warunkach. StaraÅ‚am siÄ™ wiÄ™c w tym momencie wykorzystać swojÄ… najmocniejszÄ… stronÄ™. W czasie biegu miaÅ‚am na bieżąco podawane informacje o różnicach czasowych. Pomagali mi nie tylko chÅ‚opcy z mojego zespoÅ‚u, ale także z innych ekip. Nie pamiÄ™tam chyba biegu by tak wiele ekip mnie dopingowaÅ‚o, praktycznie wszyscy poza Norwegami. Przyznam także, że doping norweskich kibiców dla mnie byÅ‚ wspaniaÅ‚y. To byÅ‚ jeden z najpiÄ™kniejszych biegów w moim życiu, jeżeli idzie o to, co siÄ™ dziaÅ‚o na trasie.

Justyna Kowalczyk ostatniego kilometra nie pamięta. - Wiem że trener coś do mnie krzyczał, ale ja byłam bardzo zmęczona - wspomina. - To była wielka walka z bólem. Miałam w zasięgu wzroku Marit i Mariannę Longę, widziałam, że biegną razem i że dla mnie to źle. Zawsze lepiej jest biec obok kogoś. Nie wiem czy to kwestia psychiki czy czegoś innego, ale tak jest. Widziałam, że się ode mnie oddalają. Na mecie nie było możliwości, żebym o czymś mogła pomyśleć. Wszystkie emocje i przemyślenia przyjdą pewnie dopiero wieczorem, kiedy trochę odpocznę i będę miał czas i siłę, by sobie to wszystko poukładać w głowie.

(Źródlo: Oficjalna strona Justyny Kowalczyk)