Byle polska wieś spokojna

Zapraszamy do przeczytania najnowszego felietonu PAPA:

Moja św. pamięci mama zawsze jak obejrzała dziennik telewizyjny w programie pierwszym telewizji żegnała się, wzywała Boga mrucząc, że „tyle się, Panie, złego dzieje na tym świecie; dobrze że u nas może i biednie ale spokojnie”

Subtelna siła propagandy PRL-u. Wiadomo, że szaro, wiadomo, że biednie, że kartki, pusto w sklepach, pieniądze nie mają wartości, ale przecież spokój. A w Ameryce murzynów biją, narkotyki na ulicach i generalnie upadek. Mam wrażenie, że ta propaganda jest w dalszym ciągu obecna w wielu środowiskach, zwłaszcza wśród ludzi, którzy wiedzę o świecie czerpią wyłącznie z programów informacyjnych telewizji, żyjąc przy tym w przekonaniu, że jesteśmy inni, lepsi. Wszędzie zło, zepsucie, degrengolada, upadek moralny, zabójstwa i gwałty. A u nas spokój, panie, u nas normalnie. Nawet jak się pobiją, pochleją to przecież to nasze, swojskie czerstwe chłopaki. 

Kilka dni temu portal przekazał informację, że na terenie Sowlin antyterroryści zatrzymali kilka osób, prawdopodobnie w związku z handlem narkotykami. Jeszcze wcześniej podano, iż młody 22 – letni mężczyzna z limanowszczyzny został zatrzymany za sprzedaż narkotyków. W tej historii jedno budzi zdumienie. Jak zaznaczono w artykule „Przestępcza działalność miała być prowadzona na terenie powiatów nowosądeckiego i limanowskiego. Chodzi o dystrybucję amfetaminy, marihuany, haszyszu, żelków z zawartością THC, tabletek benzodiazepiny, mefedronu, kokainy, tabletek 2C-B, listków z zawartością LSD oraz e-papierosów z zawartością HHC”. Po raz kolejny nie nadążam za światem, stwierdziłem, bo o części tych środków nie miałem i nie mam bladego pojęcia. 

Ale przecież skoro była(?) dystrybucja to i musieli być kupujący. Jest popyt to i jest podaż. A to znaczy, że problemy dużego świata, wyobcowanie młodzieży, szukanie zapomnienia w używkach, chęć eksperymentowania z substancjami zakazanymi to  także i rzeczywistość naszej prowincji. Nie mam zielonego pojęcia jak wyglądają „żelki z zawartością THC” lub „listki z zawartością LSD” i cholernie się boję, że przeszedłbym obok nich obojętnie nawet gdyby leżały na stole w kuchni (no, może te żelki, jeżeli faktycznie wyglądają jak żelki, by mnie skusiły). 

Nie mówimy o tym problemie, wydaje się nam, że dzięki temu on jest marginalny, lub nie istnieje. Ewentualnie zwalamy tą sprawę na Policję, uznając, iż dotyczy on jakiś „podejrzanych elementów” – dziwnych obszarpańców z tłustymi włosami, nad którymi i szkoła i rodzice już dawno postawili krzyżyk. To złudzenia. Obrazki odurzonych kompotem robionym z makowych główek dawno są nieaktualne. Dzisiaj narkotyk to papieros, żelek, a najczęściej tabletka, którą się połyka i popija wodą niczym proszek od bólu głowy. Zażywany w szkole, po szkole, na spotkaniu ze znajomymi, podczas wypadu na kebab, czy na spacer. 

To wszystko może dotykać naszych bliskich, dzieci, wnuków. Jest prawem młodych, by eksperymentować z życiem, by go chłonąć, także w sprzeciwie do osób dorosłych. Przecież czasy się zmieniają, charaktery ludzkie pozostają takie same. Konflikt międzypokoleniowy jest tak naturalny jak oddychanie. Trzeba się w tym odnaleźć i zasłużyć na szacunek. Nie chodzi o to by szpiegować własne dzieci. Przetrząsanie ich szkolnych plecaków czy kieszeni spodni i kurtek to raczej bezradność niż pomoc. Wystarczy rozmowa. Nie o narkotykach, seksie czy alkoholu. Bardziej o życiu, o problemach z rówieśnikami, z akceptacją samego siebie. Trzeba wrócić pamięcią do własnej młodości, przypomnieć sobie o myślach, które nas wtedy dręczyły, o kompleksach związanych z dorastaniem.

Na pewno nie da się żyć w iluzji, że problemy świata naszej wioski nie dotyczą. Dziennikarz w Weselu Wyspiańskiego łudził się tak samo jak wielu z nas. „Niech na całym świecie wojna/byle polska wieś zaciszna/byle polska wieś spokojna”. Rzeczywistość szybko to złudzenie zweryfikowała.