Ups, Pani Burmistrz się nam obraziła

Zapraszamy do przeczytania najnowszego niedzielnego felietonu, którego autorem jest PAPA:

Po wydarzeniach czerwca 1956 r ówczesny premier Józef Cyrankiewicz przyjechał do Poznania, żeby uspokoić robotników i załagodzić nastroje po brutalnej pacyfikacji, która jasno pokazała, że władza jest „ludowa” i „socjalistyczna”  tylko z nazwy. 

Kajając się przed zgromadzonymi robotnikami i przepraszając za niedociągnięcia, do których przyznał się tylko po to, żeby uśmierzyć gniew zwykłych ludzi,  pamiętających jeszcze świeżo przemoc niemieckiego okupanta i to co robiły oddziały NKWD po „wyzwoleniu” swoją przemowę skończył następująco: 

„Ufamy, że wszyscy ludzie pracy w Poznaniu będą sumiennie wypełniać swoje obowiązki. Każdy prowokator czy szaleniec, który odważy się podnieść rękę przeciw władzy ludowej, niech będzie pewien, że mu tę rękę władza odrąbie w interesie klasy robotniczej, w interesie chłopstwa pracującego i inteligencji, w interesie walki o podnoszenie stopy życiowej ludności, w interesie dalszej demokratyzacji naszego życia, w interesie naszej Ojczyzny. Z wdzięcznością natomiast witać będziemy zawsze każdy przejaw zdrowej, patriotycznej krytyki naszych braków, błędów i niedociągnięć".

Tak mi się przypomniały te słowa, gdy oglądałem kolejne wypowiedzi naszej Pani Burmistrz czy to medialne czy na piątkowej sesji w tej nieszczęsnej sprawie Piety. Próby zrzucenia winy na poprzednika (halo, to przecież Pani podpisała umowę z heraldykami, to Pani przygotowała i podpisała projekt uchwały, to Pani nawet nie spróbowała zapytać czy na „nowym” sztandarze może Pieta zostać) czy też źle skrywana niechęć do radnych Zonia i Kądziołki, którzy czy to na sesji w sierpniu czy w grudniu prosili, apelowali, namawiali (kompletnie bez jakiejkolwiek refleksji ze strony większości, która stoi za Panią Burmistrz) na pewno nie świadczyła o jakimkolwiek zrozumieniu dokonanej żenady czy nawet poczuciu niestosowności tego co zostało zrobione. To nie decyzje były głupie (a, przecież takie, powiedzmy sobie to szczerze, były), to „dyskusja była niewłaściwa”. Panu Królowi, który kajał się w piątek w tym samym stylu najbardziej przeszkadzały komentarze oburzonych czytelników i to ich autorów próbował egzaminować z katolicyzmu, bo przecież on sam (we własnym mniemaniu) z Matką Boską jest w stałym kontakcie i komitywie. 

W felietonie „O Matko Boska” 31 sierpnia 2025 r napisałem tak „Na piątkowej sesji Rady Miasta Limanowa odbyła się dyskusja na temat nowego herbu i sztandaru Miasta. Okazało się bowiem, że ten obecny, do którego mieszkańcy się przyzwyczaili jest nieodpowiedni: stary, brzydki, niefunkcjonalny, a na dodatek niezgodny z zasadami heraldyki. Tworzymy nowe miasto, wzorujemy się na Legii Warszawa („L”) realizujemy promocyjne ambicje gospodyń miasta, ciachamy miliony fotek w sukienkach i okularach przeciwsłonecznych. Nic dziwnego, że potrzebujemy nowego tła. Nowy herb, nowy sztandar, nowe logo. Tak ważne dla miasta sprawy nie mogą czekać. Oj, nie.  Stare przy tej okazji musi zatem odejść. Na sesji okazało się, że to „stare” to także wizerunek Matki Boskiej Bolesnej „limanowskiej Piety” umieszczony na Sztandarze Miasta. Okazało się, że Matka Boska nie pasuje do sztandaru, do wizerunku nowej LimaNowej i do wyobrażeń nowych władz, choć raczej, przepraszam, o sobie, nie o mieście”. Po 6 miesiącach niewiele można dodać, poza tym, że nawet w obliczu usprawiedliwionego społecznego oburzenia refleksja zdawała się być wymuszona, nie pochodząca z poczucia popełnienia błędu, co bardziej z niechętnego wycofania się pod presją społeczną z miną osoby „obrażonej” na ludzi, którzy tę presję wywierali. 

[….]niech pani też nie robi z siebie ofiary […] – trzeba byłoby sobie te słowa, Pani Burmistrz wziąć rzeczywiście do serca. Bez prób „insynuowania” że chodzi o „politykę”, że ma Pani poparcie księży (w sprawie usunięcia Piety ze sztandaru???? naprawdę????) i że w ogóle to ma Pani niesmak, że ludzie się wkurzyli. I bez prób rozmywania odpowiedzialności czy „udawania” że trafne skądinąd pytania traktuje Pani jak przesłuchanie. Przecież to jest próba uniknięcia odpowiedzi na poziomie dziecka z I klasy podstawówki. W tej sprawie na litość, co do Pani komfortu psychofizycznego, mieszkańców Limanowej nie uda się złapać. 

Nie ma co się obrażać, Pani Jolu. Po prostu trzeba wyjść poza bańkę, którą sobie Pani stworzyła z potakiwaczy. Przecież to fascynacja, z faktu posiadania większości w radzie, większości takiej, która pozwala nie oglądać się na rozsądne głosy z drugiej strony, doprowadziła do podjęcia w grudniu tej haniebnej uchwały. Mówią, że pycha kroczy przed upadkiem.